प्रियकर आणि कवी

प्रियकर-
मित्रा, मजसाठी एक लिहिशील कविता?
त्या माझ्या परीसाठी,
मनोहर तिच्या सौंदर्यासाठी,
हसवत तिला मोहारवणारी,
एक कविता मला लिहून देशील?
नेऊन देईन मी तिला,
खुलवीन तिची कळी पुन्हा,
जाऊ जोडीने मनीच्या देश,
दे ना रे एक कविता मला!

कवी-
छ्या सारखे आपले तेच तुझे,
कविता दे ना, चारोळी दे ना,
दररोज येऊन खातोस डोके,
म्हणे एखादी कविता दे ना!
नाही देत जा कविता तुला ,
आहेत चांगले विषय जगात,
तुझे तूच लिही जरा,
बर वाटेल तुझेच तुला!

प्रियकर-
अरे आता हा का त्रास झाला?
तूच भेटवलस ना तिला मला
नसतास तू अन तुझी कविता,
आलो असतो का मी जन्मा?
तिच्यावर तू केलीस कविता
आठवतात ना प्रसूतिवेदना
तेव्हाच झाला जन्म माझा
मग आता का चिडतोस असा?

कवी -
खरे बोलतोस रे तू मित्रा,
माझ्यामुळेच हि घडतेय कथा
थांब रचतो काही आत्ता
एक अट फक्त ऐक जरा
भेटून आल्यावर तू तिला
सांगशील सगळे खरे मला
- बघू नकोस अरे असा-
कवीला फक्त एक विषय हवा!

चांद

रात के मुसाफिरो को चांद ने धोका दिया,
बिन बताये बादलो मी जा कही वो चूप गया,
पूछते ही अगली रात उसको कोई जो राग से,
सिर्फ आपका नाम ले के चूर हुआ वो शर्म से!

वेड

मला वेड लागलंय...!

त्या काळ्याभोर केसांचं,
त्या निखळ हास्याचं,
त्या बोलक्या डोळ्यांचं,
आणि,
त्या नकट्या नाकावरच्या
लटक्या रागाचं,
मला वेड लागलंय...!

त्या झंकारत्या आवाजाचं,
त्या स्वर्गीय सुगंधाचं,
त्या मोहक चालीचं,
आणि,
क्षणभरात जन्माचा गांगरवणाऱ्या
त्या नजरेचं,
मला वेड लागलंय...!

त्या रात्रीच्या झुरण्याचं,
त्या दिवसैल स्वप्नांचं,
त्या अनामिक हुरहुरीचं,
आणि,
दवासारख्या आणि तितक्याच टिकणाऱ्या
त्या रुसव्याचं,
मला वेड लागलंय...!

तिच्या रम्य आठवणींचं,
त्या वहीत ठेवलेल्या पिसाचं,
हातात धरलेल्या उबदार हाताचं,
आणि,
कितीही असावा वाटला तरी,
तिच्या या अजिबात नसण्याचं,
मला वेड लागलंय...!

तू

क्षितिजाच्या हि पार तू
उंच उंच गगनात तू
तुडविता मी उष्ण वाळू
लाटांत तू, मृगजळात तू

भासती मज स्वप्न अता
तुजसवेचे ते क्षण
पण जर ते स्वप्न सर्व
फुले फुललेली का हळू?

वाट आहे तिथं अजून
वृक्ष ही ते तसेच
पक्षी साद देती अविरत
नसे उत्तर द्याया तू

ऋतु अजूनही बदलतात
नेमेची येई पाऊस
कितीही भिजलो मी जरी
कोरडा जणू काय वाळू

नवल

अजि काय सांगू नवल तुम्हाला
देवकृपा जाहली म्हणा ना
आजवर स्वप्नातली ती
समोर आली अप्सरा

निळ्या निळ्या डोळ्यांत तिचिया
मी हरवून बसलो मम मना
कृष्ण-कुन्तलांचे पाश सुंदर
अडकण्याचीच आता इच्छा

घाटदार तिचा बांधा
सुगंध दरवळे अमृताचा
धोक्याच्या वळणावर कुणी
घसरावा अगदी सरळ वळणाचा

मी काढून घेता हळूच चिमटा
खुदकन हसली अशी कि, अहाहा!
अन मग मात्र मी मनातच म्हटले
वेन्धळा रे तू वेन्धळा!

ती मात्र होती खूपच हुशार
स्वर्गातलीच ती परी न का
ऐकता नुसते 'त त प प' वदली,
'त्या तिथली पाणी-पुरी? चला'

जेथे जाऊ ते ते सर्व
दिसत होते सुंदर मजला
सौंदर्य कोशात गुरफटलेल्या मला काय?
जरी कुणा वाटला हेवा

अन मग ती म्हणे बाला
मला फार आवडलात तुम्ही बरं का
ऐकून हे, हृदय फुलता, वदे
कधी उडवायचा बार लग्नाचा?

कानी माझ्या हे शब्द पडता
जीव मुठीत घेऊन केल्या सुंबाल्या
अस्सा गडगडाट झाला कि जणू
देवाने कपाळी हात मारून घेतला!!!

पाचोळा

पाचोळा हा तुडविलेला
मातीमध्ये मिसलुनी गेला
फुका कशाला उकरून काढा?
आम्रवृक्ष लावा नपेक्षा

नको, थाम्बवा हा मूर्खपना
असती अदृश्य तेथ खुणा
शापित जमीन, बीज पेरता
तरारेल वृक्ष पाचोल्याचा!

खपली/Wound

सहजच उष्णशी झुळूक येते,
धूळ उडुनी नेत्री जाते ,
म्हणे - म्हणोनी आले पाणी,
खरतर अलगद खपली निघते.

It was just a light breeze,
Blowing dust in my eyes,
Thus I am crying, said I,
- Old wound burns with the lie.