दोन सरल मोबाईल संदेश (SMS)

एक:
किती झाले अग दिवस, तू काही येतच नाहीस,
तुझ्या या न येण्यानेच, लेखणी माझी थकली.

झरझर झरझर झरली शाई, थरथर उठवत मनाची,
लेखणी वदली, झाले बाई मी जणू 'रिश्टर स्केल'ची!

किती रचल्या मी कविता, किती झिजल्या त्या निबा,
एकांतात मग लिहितात त्या, माझ्या नावाने शिव्या!

माझं जाऊ दे तू अग, या पेनांवर तरी कर दया,
एक दर्शन दे तू मजला, लेखण्यादेखील करतायत धावा

दोन:
कालच आपण भेटलो पुन्हा, उपयोग तसा बघ नाही झाला,
मला केलास ग तू परत वेडा, अन लिहिल्या ग मी पुन्हा कविता!!!

तो रस्ता

कधि मी जातो त्या रस्त्यावर
भेटलो जेथे दोघे आपण
नव्हती जरि ती पहिली भेट
पहिलिच पण ती होती वेळ

ठाऊक होतिस मजला तू अन
तूही मजला होतिस जाणुन
ओळख नव्हती झालेली अन
भासे गेला फुकटच काळ

विश्वाच्या या चार मितींत
अजब आगळा चाले खेळ
आला क्षण ना येई फिरोन
बदले पण तो अवघे जीवन

त्या भेटीतच सुर ते जुळले
मैत्रीचे हे गोफ गुंफले
अनोळखी ती वाटच वेडी
पावलांखाली अलगद सरके

साथ तुझी ही घेऊन आली
मजला कुठल्या वळणावरती
हवेहवेसे दिसे समोरी
हासे रस्ता मुग्ध आनंदी

सांग तुला ग काय म्हणू मी?

पुसलेस सहज तू मज एकदा, 'सूर्य म्हणसी का चंद्र मला?'

प्रसन्न असशी कधी जेव्हा, हास्य विलसे तव नेत्री जेव्हा,
दिसता अशी तू सरे वेदना, अंधार कापत मित्रोदय जसा.

कधि तू सोज्वळ नाजुक बाला, उजळ मुख तव सुंदर काया,
गरम दुधाची साय जणू तू, कोजागिरीचा जणू चंद्रमा.

कधी तू असशी उग्र रागिट, दिसेल त्याला जाळुन टाकित,
ऊर्जित अशी तू दिपवी नयना, सूर्य जणू तो माध्यान्हीचा.

असता कधी तू दुःखीकष्टी, मलूल तू, इतरांची चलती,
नवजोमाने उडसी पुन्हा, अवसेनंतरची प्रतिपदा.

चंद्र असे तो औषधीकर्ता, सूर्य असे तो उर्जादाता,
चंद्र असे तो रात्रसखा, सूर्य असे तो सर्वाधारा.

सांग नेमके काय म्हणू मी? सूर्यही तू अन चंद्रमा तूची,
एकच फक्त हे ठाऊक मजला, जीवन अशक्य तुझ्याविना!

धन्यवाद

पाऊस नाही म्हणून पाण्यासाठी, या जमिनीत खणल्या विहिरी,
अनेक काळ खोल जिरवलेले, पुरवून वापरतोय पाणी,
उपसा करतोय खोल खणत, थेंबही नाही घालवत वाया,
पाऊस नसला आता तरिही, आणत नाही डोळा पाणी.

तूही गेलीस दूर तेव्हा, रुक्ष झाले जीवन माझे,
दोन पावसाळ्यातील क्षण जसे, असेच तेव्हा होते जगणे,
बघत वाट तुझ्या येण्याची, तिष्ठत बसलो रस्त्याकाठी,
तू येताची दूर पळाली, काकड-थंडी, उष्ण तल्लखी.

आलीस बरसत मृगनक्षत्री, चिंब-चिंबशी करीत ही अवनी,
श्रावण-सोज्वळ इंद्रधनुष्यसी, हासत हस्ती हात देऊनी,
आठवणींच्या भरत तू विहिरी, फुले कोवळी करीत सुगंधी,
ओले करित मम मन उन्मनी, संधिप्रकाशी वीज तेजस्वी,

गेलीस निघुनी तू एक क्षणी, हरित-खुळे मन इथे सोडूनी,
मोट लावली स्वतःस जुंपुनी, काव्यबीजांस घालत पाणी,
शेते फुलून झाली पिवळी, फुले उमलती मम कवितांची,
कृतज्ञतेस्तव तुजप्रती हे, एक पुष्प तव चरणांशी.

प्रियकर आणि कवी

प्रियकर-
मित्रा, मजसाठी एक लिहिशील कविता?
त्या माझ्या परीसाठी,
मनोहर तिच्या सौंदर्यासाठी,
हसवत तिला मोहारवणारी,
एक कविता मला लिहून देशील?
नेऊन देईन मी तिला,
खुलवीन तिची कळी पुन्हा,
जाऊ जोडीने मनीच्या देश,
दे ना रे एक कविता मला!

कवी-
छ्या सारखे आपले तेच तुझे,
कविता दे ना, चारोळी दे ना,
दररोज येऊन खातोस डोके,
म्हणे एखादी कविता दे ना!
नाही देत जा कविता तुला ,
आहेत चांगले विषय जगात,
तुझे तूच लिही जरा,
बर वाटेल तुझेच तुला!

प्रियकर-
अरे आता हा का त्रास झाला?
तूच भेटवलस ना तिला मला
नसतास तू अन तुझी कविता,
आलो असतो का मी जन्मा?
तिच्यावर तू केलीस कविता
आठवतात ना प्रसूतिवेदना
तेव्हाच झाला जन्म माझा
मग आता का चिडतोस असा?

कवी -
खरे बोलतोस रे तू मित्रा,
माझ्यामुळेच हि घडतेय कथा
थांब रचतो काही आत्ता
एक अट फक्त ऐक जरा
भेटून आल्यावर तू तिला
सांगशील सगळे खरे मला
- बघू नकोस अरे असा-
कवीला फक्त एक विषय हवा!

चांद

रात के मुसाफिरो को चांद ने धोका दिया,
बिन बताये बादलो मी जा कही वो चूप गया,
पूछते ही अगली रात उसको कोई जो राग से,
सिर्फ आपका नाम ले के चूर हुआ वो शर्म से!

वेड

मला वेड लागलंय...!

त्या काळ्याभोर केसांचं,
त्या निखळ हास्याचं,
त्या बोलक्या डोळ्यांचं,
आणि,
त्या नकट्या नाकावरच्या
लटक्या रागाचं,
मला वेड लागलंय...!

त्या झंकारत्या आवाजाचं,
त्या स्वर्गीय सुगंधाचं,
त्या मोहक चालीचं,
आणि,
क्षणभरात जन्माचा गांगरवणाऱ्या
त्या नजरेचं,
मला वेड लागलंय...!

त्या रात्रीच्या झुरण्याचं,
त्या दिवसैल स्वप्नांचं,
त्या अनामिक हुरहुरीचं,
आणि,
दवासारख्या आणि तितक्याच टिकणाऱ्या
त्या रुसव्याचं,
मला वेड लागलंय...!

तिच्या रम्य आठवणींचं,
त्या वहीत ठेवलेल्या पिसाचं,
हातात धरलेल्या उबदार हाताचं,
आणि,
कितीही असावा वाटला तरी,
तिच्या या अजिबात नसण्याचं,
मला वेड लागलंय...!